Dziś (24.06) Sławosz Uznański-Wiśniewski, Peggy Whitson, astronautka ze Stanów Zjednoczonych, Shubhanshu Shukla z Indii, Tibor Kapu z Węgier – polecieli w kosmos.
To nie scenariusz filmu sci-fi, to rzeczywistość, którą pisze człowiek, nauka, marzenia i niezliczone godziny pracy. Rakieta wystartowała, a wraz z nią tysiące pytań — tych zadanych na lekcji fizyki i tych, które pojawiły się w głowach uczniów i uczennic, dorosłych:
– Co się dzieje z ciałem w stanie nieważkości? Jak to się czuje?
– Czy da się wrócić?
– A co z Łajką, pierwszym psem w kosmosie?
– Co ze sobą zabierasz w kosmos? A co gdy z niego wracasz?
To są jakieś niewyobrażalne sprawy!
Kosmos to nie tylko odległość – to uczucie.
To ta chwila, gdy na sekundę przestajesz oddychać ze wzruszenia, patrząc w niebo.
Jak powiedział Julian Tuwim: „Gdy ci coś wpada do oka, pamiętaj, że to odrobina kosmosu.”
Dziś cząstka tej nieskończonej przestrzeni wpadła do naszego świata – do klasy, do serc, do rozmów.
Bo podróże kształcą.
Ale jak kształtuje podróż w kosmos?
Wymaga odwagi. Wycisza ego. Uczy pokory wobec wielkości wszechświata i genialności ludzkiego umysłu.
Dla wielu uczniów – dzisiejszy start to nie tylko wydarzenie.
To iskra.
Impuls.
Finał projektu „plecakowego” 7b – spektakularny, metaforyczny. Nagrodzony gromkimi brawami!
Niech to będzie początek.
Nowych pytań. Nowych marzeń. Nowych orbit.
Działanie zostało podjęte w ramach programu Erasmus+ Nasza Europa w Szkole Podstawowej nr 11 w Poznaniu.
Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub FRSE. Unia Europejska ani podmiot udzielający dotacji nie ponoszą za nie odpowiedzialności.